Τακτική σκακιέρα χωρίς ματ στο Βικελίδης

Η αναμέτρηση ανάμεσα στον Άρη και την ΑΕΚ στο Κλεάνθης Βικελίδης άφησε έντονα το αποτύπωμα ενός αγώνα όπου η τακτική προσέγγιση είχε μεγαλύτερο ειδικό βάρος από την καθαρή ποιότητα στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου.

Γρήγορα γκολ και άμεση αλλαγή συνθηκών

Το γρήγορο προβάδισμα της ΑΕΚ στο 8ο λεπτό, αποτέλεσμα ατομικού λάθους και άμεσης εκμετάλλευσης από τους Λιούμπισιτς και Κοϊτά, έδωσε την αίσθηση ότι το παιχνίδι θα άνοιγε. Ωστόσο η άμεση ισοφάριση του Άρη με τον Γένσεν ανέτρεψε πλήρως τη ροή και μετέτρεψε το ματς σε μια διαρκή μάχη ρυθμού και χώρων.

Η επιλογή του Μάρκο Νίκολιτς να επιμείνει στο 4-2-2-2 αποσκοπούσε στον έλεγχο του κέντρου μέσω κατοχής και εσωτερικών αποστάσεων, όμως στην πράξη η ΑΕΚ παρουσίασε έλλειψη κάθετης σκέψης.

Κατοχή χωρίς κάθετο παιχνίδι

Τα δύο «δεκάρια» κινούνταν συχνά στο ίδιο ύψος, χωρίς να δημιουργούνται διαδρόμοι πίσω από τη μεσαία γραμμή του Άρη, ενώ η απουσία overlap από τα άκρα έκανε το παιχνίδι της προβλέψιμο. Παρά το υψηλό ποσοστό κατοχής στο πρώτο ημίχρονο, η κυκλοφορία ήταν αργή και συχνά οριζόντια, επιτρέποντας στον Άρη να αμύνεται με σχετική άνεση σε μεσαίο μπλοκ.

Ο ρεαλισμός του Άρη και η μάχη των δεύτερων μπαλών

Ο Μανόλο Χιμένεθ, από την πλευρά του, διάβασε σωστά τις αδυναμίες της ΑΕΚ και επέλεξε μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Με το 4-3-3 έδωσε έμφαση στη παρουσία του Καντεβέρε, ζητώντας του να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για μακρινές μπάλες ώστε να φθείρει τα στόπερ. Ο Άρης δεν επιδίωξε να «σπάσει» την πρώτη γραμμή πίεσης με ρίσκο, αλλά να μεταφέρει το παιχνίδι ψηλά μέσω δεύτερων μπαλών, κάτι που του έδωσε σταδιακά αυτοπεποίθηση.

Στο δεύτερο ημίχρονο, και ιδιαίτερα στο διάστημα 55’-75’, φάνηκε καθαρά η μετατόπιση της ψυχολογικής και αγωνιστικής ισορροπίας. Η ένταση στο πρέσινγκ του Άρη αυξήθηκε, οι αποστάσεις μειώθηκαν και η ΑΕΚ εγκλωβίστηκε σε χαμηλό μπλοκ, χωρίς καθαρή πρώτη πάσα. Η αριστερή πλευρά του Άρη με τον Ντουντού αποτέλεσε μόνιμη πηγή κινδύνου, τόσο μέσω άμεσων επιθετικών ενεργειών όσο και μέσω καταστάσεων «χάους» μετά από κλεψίματα ψηλά. Το ακυρωθέν γκολ στο 58ο λεπτό δεν ήταν τυχαίο στιγμιότυπο, αλλά φυσική κατάληξη της πίεσης και της κακής λήψης αποφάσεων της ΑΕΚ υπό συνθήκες έντασης.

Πίεση μέχρι το τέλος, αλλά χωρίς καθαρό τελείωμα

Οι αλλαγές του Νίκολιτς στόχευαν ξεκάθαρα στην αύξηση της δημιουργικότητας, με τον Μάνταλο να προσφέρει καλύτερη πρώτη πάσα και τους Ελίασον και Βάργκα να δίνουν πλάτος. Παρ’ όλα αυτά, το ρίσκο είχε κόστος στη συνοχή, με την ΑΕΚ να παρουσιάζεται «κομμένη» σε φάσεις άμυνας-επίθεσης και να εξαρτάται περισσότερο από ατομικές ενέργειες παρά από οργανωμένο πλάνο.

Όσο ο Άρης είχε δυνάμεις, διατήρησε τον έλεγχο, όμως μετά το 70’ η κόπωση έγινε εμφανής και η επιλογή του Χιμένεθ να περιοριστεί ουσιαστικά στη διαχείριση του σκορ έδωσε μέτρα στην ΑΕΚ. Το τελευταίο δεκάλεπτο εξελίχθηκε σε μονόλογο της φιλοξενούμενης, χωρίς όμως την απαιτούμενη καθαρότητα στο τελείωμα. Η χαμένη ευκαιρία του Γιόβιτς στο 89’ και το σουτ του Μάνταλου στις καθυστερήσεις συνοψίζουν το πρόβλημα της ΑΕΚ: παρουσία κοντά στην περιοχή, αλλά έλλειψη αποφασιστικότητας και ρυθμού.

Συνολικά, το 1-1 αφήνει την ΑΕΚ στην τρίτη θέση, έναν βαθμό κάτω από τον πρωτοπόρο Ολυμπιακό και ισόβαθμη με τον δεύτερο ΠΑΟΚ. Για τον Άρη, ο βαθμός μπορεί να μην αλλάζει τη βαθμολογική του πραγματικότητα, ωστόσο η εικόνα του, ειδικά στο πιο δυνατό του διάστημα, δείχνει μια ομάδα πιο συμπαγή, πιο ξεκάθαρη στο πλάνο της και σαφώς πιο ανταγωνιστική σε σχέση με προηγούμενα παιχνίδια, στοιχείο που αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο κέρδος της βραδιάς.